Antonina Tosiek.
Kobieta, która na zawsze zapisała się już w historii polskiej literatury.
A dlaczego?
Ponieważ jej najnowsza powieść to kobiety i ich pamiętniki, nadsyłane przez niemal cały XX wiek na wszelakie ogólnopolskie konkursy.
PAMIĘTNIKI- zwierciadła duszy, myśli, ciała, emocji, życia, radości i problemów.
Poznajemy bohaterki na przestrzeni wielu lat, od wiejskiej kobiety, rolniczki, przez nauczycielki, z pgr-owskiej wsi czy przebywające pod zaborem pruskim.
Kobieta to siła- to hasło przyświeca mi od lat.
Czytając te pamiętniki, mogę tylko jeszcze raz się podpisać pod tymi słowami.
Ich życie, los, walka, częsta niemoc czy niesprawiedliwość.
W pamiętnikach odkrywa się siebie, wylewa się swoje najskrytsze myśli, słowa, które nie chcą przejść przez usta, albo nie mogą.
Autorka wspaniale skomponowała z tego dzieło dla nas i czyta się to z najwyższą przyjemnością, z wypiekami na policzkach i często z niedowierzaniem.
Szczerze?
Widziałabym ten tytuł w kanonie lektur szkolnych- by nasze dzieci, młodzież poznały ten świat z opowieści właśnie kobiet, które ten czas przeżyły.
Bo najlepiej uczy życie i praktyka.
Polecam i chylę czoła!
Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet
książki biograficzne
Tosiek Antonina
2025-07-30 Wydawnictwo Czarne
W latach 1933-1995 w konkursach pamiętnikarskich dla mieszkańców wsi mogło wziąć udział nawet dziewięćdziesiąt tysięcy kobiet. To Nowy Sącz albo pół Olsztyna pamiętnikarek.
Julianna spisywała swój pamiętnik w latach trzydziestych – nocami, w tajemnicy przed mężem. Danka w latach sześćdziesiątych – rankiem, czekając, aż rozpali się w piecu. Teresa w roku 1983 – w PKS-ie wiozącym ją do pracy w pobliskiej masarni. Janka jako nastolatka marzyła o studiach polonistycznych, ale bardziej potrzebna była w gospodarstwie. Została więc pamiętnikarką.
Dla wielu bohaterek tej książki spisywanie wspomnień było aktem uznania, że ich historia zasługuje na uwagę. Po raz pierwszy miały okazję przyjrzeć się osobistym doświadczeniom i nadać im znaczenie wykraczające poza sferę prywatną. Opowiadały własnymi słowami o przemocy, biedzie czy wstydzie i w ten sposób sprzeciwiały się dominującym normom społecznym i kulturowym.
Antonina Tosiek sięgnęła po setki oryginalnych rękopisów i maszynopisów nadesłanych na konkursy, a także po dane statystyczne i opracowania naukowe. Łącząc wnikliwą analizę z wrażliwością, stworzyła obraz przemian polskiej wsi w XX wieku. Obraz realistyczny i głęboko poruszający.
Nie istnieje jeden, uniwersalny, modelowy życiorys chłopki czy rolniczki. Popularne w kulturze obrazy polskiej wsi to raczej hologramy naszego zbiorowego wyobrażenia o ludowości, opartego na uprzedzeniach i stereotypach – niż jej faktyczna reprezentacja. Książka ta upomina się o wielość i złożoność doświadczeń wiejskich kobiet.
Autorka
